In december 2023 zocht Jan Roeder contact met mij. Hij vroeg of ik het eerste deel van zijn trilogie Kronieken van Ys wilde redigeren. ‘En,’ schreef hij, ‘als de samenwerking goed bevalt, schakel ik je ook voor de twee volgende delen in.’
‘Het eiland voorbij de nevelen van de tijd‘ bleek niet zomaar een manuscript. Het verhaal ontvouwde zich op magische wijze. Jan bleek te kunnen formuleren op een manier die me soms de adem benam. Prachtige zinnen regen zich aaneen tot een fantastisch verhaal. De illustraties van Linda Verhulst voegden nog meer magie toe. Met een zucht rondde ik de redactie van dit eerste deel af. En toen Jan me een jaar later vroeg of ik ook deel twee wilde redigeren, voelde ik me vereerd en hoefde ik niet na te denken. Ik zei volmondig ‘ja’ tegen deze opdracht. ‘Een elf onder Orion‘ redigeerde ik met evenveel plezier en ontzag.
De redactie van het derde en laatste deel, ‘Nieuwe bondgenoten‘, rondde ik begin juli af. In de begeleidende mail schreef ik: Ik vind het zo knap dat je verhaallijnen zo met elkaar weet te verweven dat alles klopt. Ik heb me wekenlang in een andere wereld gewaand (…) Gaandeweg ben ik nog meer van de personages gaan houden; ze zijn door jou echt tot leven gewekt. Wat zal ik ze gaan missen! De reactie van Jan bestond uit de woorden: ‘Dankjewel voor je uitstekend werk. Ik blijf kort met dit berichtje want ik ben een beetje overdonderd…’
Het zou het laatste berichtje zijn dat ik van hem kreeg. Iets meer dan een maand later bereikte mij het bericht dat hij begin augustus is overleden. Hij keek uit naar het verschijnen van het laatste deel. Ik vind het zo naar dat hij dat niet meer heeft mogen meemaken. Bovendien had er nog zoveel prachtigs uit zijn pen kunnen vloeien. Het is verdrietig dat de wereld nu een ongelofelijk aimabele en getalenteerde meesterverteller moet missen.
